Home

Afscheid nemen doet soms zeer.  Afscheid nemen van mensen waar je van houdt voelt niet prettig maar teruggaan naar degene waar je nog meer van houdt voelt weer heel goed. Het afscheid van Isiaiah 54 en haar lieve mensen was dan ook heel  dubbel.  Donderdagavond was onze ( Millie vertrekt ook zaterdag weer naar haar leven in Nederland)  Goodbye Party in het volunteershouse. Het was een avond van eten, praten, dansen, lachen en tranen. Tranen van emoties voor het naderende afscheid, tranen om woorden uit de mond van een negentienjarige meid die ons, de vrijwilligers, duidelijk maakte waarom wij zo belangrijk voor haar waren/zijn en vooral veel  tranen omdat het werken op Isiaiah niet altijd gemakkelijk is.

Bij deze laat ik jullie even weten dat ik een bericht op mijn weblog geplaatst heb over Agape anno 2008.
Veel lees en kijkplezier!!

Wat een geweldige dag gisteren, 4 november 2008. Dit was een dag om nooit te vergeten en om te delen met al mijn webloglezers.
Gezien wat geld uit de "rijke westerse" landen kan betekenen voor kinderen die zo hard hulp nodig hebben. Agape bezoeken was gisteren mijn doel. Lieveke en ik waren vorig jaar mei 4 weken samen als vrijwilliger op Agape. Wat waren we beiden benieuwd hoe het nu met de kinderen gaat. Ook wilden we graag zelf zien wat er aan de woonomstandigheden veranderd is in het afgelopen anderhalf jaar .
Toen ik vorig jaar afscheid nam van iedereen op Agape waren de bouwvakkers 1 week bezig met het renoveren van de community hall.

Voor ik mijn belevenissen van de afgelopen dagen hier intik op de computer van Glynnis wil ik iedereen die mijn verhalen lezen, reactie erop geven en met me meeleven, bedanken. Deze contacten met het thuisfront in Nederland dragen er ook toe bij dat ik ook deze keer een fantastische tijd heb hier in dit mooie land met z'n bijzondere cultuur, natuur en uiteraard mensen.

Hey daar ben ik weer maar nu dan toch echt  met  foto’s.
Geleende foto’s dat wel maar dat zal jullie vast niets uitmaken. Bij deze wil ik Lieveke bedanken voor de mooie plaatjes die jullie nu kunnen bekijken op mijn weblog.

Na een heerlijk en zonnig weekend Kaapstad, vol goede moed weer aan een nieuwe "werkweek" begonnen gistermorgen. Binnen nu en een paar dagen gaan twee nieuwe projecten van Isiaiah 54 van start. Een huis voor mishandelde vrouwen en een huis voor zwangere tienermeiden. Het eerste huis bevindt zich op ongeveer 10 minuten rijden hier vandaan. Het tweede huis is aan de overkant van de straat maar is nog bewoond en is vrij vanaf 1 november.

Hoi lieve lezers,
13 kinderen in een huisje in Bluff, Durban, South Africa.
Unati, Isiaiah, "Mickey", Nana, Leon, Taryn, Donovan, Carmen, Damon, Trevor, Samantha, Cindy en Wendy. Vanaf 9 weken t/m 19 jaar.
3 Volwassenen, Glynnis, Keith en auntie Zama.
3 katten, 4 honden, 10 vogels, 2 goudvissen en heel veel guppies.
Een loge,  Tanya de 1ste pleegdochter van Glynnis en Keith.
3 Volunteers from Holland, Milly, Janneke and myself.

Hallo allemaal,
Eindelijk een bericht op mijn weblog vanuit Isiaiah'54, Durban, Zuid-Afrika. Hier zit ik op Glynnis haar stoel, achter haar computer om jullie op de hoogte te brengen van mijn tweede Zuid-Afrika avontuur.
Na een lange vermoeiende maar goede reis ben ik afgelopen maandag om 14:00 geland op Durban International airport. Tamara van Be More, Glynnis van Isiaiah'54, Milly en Janneke, beide ook vrijwilliger op Isiaiah'54 stonden me op te wachten.

Lieve lezers,
Soms laat je lichaam te wensen over. Mijn lichaam laat me op dit moment even in de steek. Het risico dat mijn klachten toenemen en ik straks niet naar Zuid-Afrika, Isiaiah 54,  kan vertrekken wil ik zo laag mogelijk houden en ik heb dan ook besloten om morgen, zaterdag 6 september, niet te gaan fietsen.
Zodra ik denk dat het lichamelijk verantwoord is om 125 km op 1 dag te gaan fietsen, stap ik op mijn mooie nieuwe fiets om deze klus alsnog te gaan klaren. Jullie worden via deze weblog op de hoogte gehouden en zodra ik weet wanneer ik de tocht ga ondernemen zal ik jullie allen vragen mij te sponsoren voor het goede doel, isiaiah 54. 

Hoi allemaal, 12 oktober ga ik weer naar Zuid-Afrika, Durban, om me weer 4 weken in te zetten voor andere mensen. Mensen die extra liefde, aandacht en hulp kunnen gebruiken.  Ik ga weer samen met Be-More. 

Na de jaarwisseling heb ik ervoor gekozen naar een ander project  van Be More in de buurt van Durban te gaan. Het is Isiaiah 54 geworden. Een echtpaar dat jaren geleden besloten heeft om verwaarloosde kinderen een liefdevolle plek te geven. Soms tijdelijk en soms permanent. Ook aanstaande tienermoeders gaan ze begeleiden naar het ouderschap en misbruikte vrouwen en kinderen willen ze gaan opvangen. Je kunt meer over Isiaiah 54 lezen op de website van BE MORE ( www.bemore.nl ) onder het hoofdstuk: projecten.

Lieve webloglezers,

Hoi,
De foto's die horen bij mijn laatste bericht; samen afscheid.
Veel kijkplezier,
Sandra

Hallo lezers van mijn weblog, gisteren was het dan zover. Afscheid nemen, afscheid van mensen die heel veel voor mij betekend hebben de afgelopen 4 weken. Mensen die ik 4 weken geleden nog niet kende. Deze mensen, groot en klein, laat ik vandaag achter in een land dat geweldig is om te verblijven.

Hoi, daar ben ik weer. De afgelopen week heb ik veel afwisselende dingen gezien en meegemaakt. Het weekend weggeweest naar Drakensberg, een mooi natuurgebied op drie uur rijden hiervandaan. Genoten van de gastvrijheid van de eigenaars van het huisje waar we twee nachten bleven slapen. Een gids die ons deze trip overal naar toebegeleidde, die de afwas deed na het eten dat door onze gastvrouw was geserveerd en die de haard aanstak en brandend hield tot we gingen slapen.
Een half uur nadat we waren gearriveerd bij ons verblijf, vloog een van de andere huisjes op het terrein in brand. Door de lange droogte en door de hoeveelheid wind die er stond breidde het vuur zich heel snel uit over de akkers. Iedereen in de omgeving schoot te hulp om de brand te stoppen. Gelukkig gebeurde dit voordat er een andere gebouwen in de omgeving aan het vuur zouden gaan geloven.

Lieve mensen in Nederland,
Afgelopen week de eerste tranen gehad. Afgelopen maandag ben ik met Babba, de chauffeur van de Agape-bus meegegaan de kinderen ophalen op school. Eerst gingen we langs De Wizz Kids om Wandile op te halen. Wandile is een jongen van 4 jaar met een verstandelijke handicap. Hij praat niet en kan alleen zijn gevoel uitdrukken in gedrag dat onacceptabel is. Hij knijpt, slaat en bijt als hij zich wil uiten. Op Agape zit hij bijna de hele dag op zijn kamer achter het raam. Maar daarnaast hunkert hij zoals elk kind naar liefde en aandacht. De Wizz Kids is een speciale school waar ze met behulp van tekeningen Wandile gaan helpen meer structuur te bieden.